فناوری پشت آشکارسازهای شعله مدرن

در حوزه ایمنی صنعتی، تفاوت بین یک حادثه جزئی و یک شکست فاجعه بار اغلب در میلی ثانیه اندازه گیری می شود. سیستم‌های تشخیص دود سنتی اساساً منفعل هستند. آنها منتظر می مانند تا ذرات ذرات به طور فیزیکی به داخل یک محفظه حرکت کنند، فرآیندی که یک تاخیر حرارتی خطرناک ایجاد می کند. زمانی که آشکارساز دود فعال می شود، آتش ممکن است فراتر از ظرفیت خاموش کننده های دستی باشد. تشخیص آتش نوری این پارادایم را از واکنشی به فعال تغییر می دهد. با نظارت بر تشعشعات الکترومغناطیسی سرعت نور منتشر شده در هنگام احتراق، این سیستم ها شروع حیاتی لازم برای فعال کردن سیستم های سرکوب را قبل از تخریب تجهیزات فراهم می کنند.

چالش اصلی برای مدیران تسهیلات از لحاظ تاریخی یک مبادله دشوار بوده است: حساسیت در مقابل قابلیت اطمینان. سنسوری که به اندازه کافی حساس باشد تا جرقه را فوراً بگیرد، اغلب مستعد هشدارهای کاذب ناشی از جوشکاری قوس الکتریکی، رعد و برق یا حتی بازتاب نور خورشید بود. این هشدارهای مزاحم فقط آزاردهنده نیستند. آنها باعث تعطیلی پرهزینه تولید و کاهش اعتماد اپراتور می شوند. این مقاله یک بررسی عمیق فنی به فیزیک طیفی، معماری حسگر و معیارهای ارزیابی مورد نیاز برای انتخاب آشکارسازهای شعله با کارایی بالا برای زیرساخت‌های حیاتی ارائه می‌کند.

خوراکی های کلیدی

• اثر انگشت طیفی: آشکارسازهای شعله به نشانه‌های مولکولی خاصی از احتراق متکی هستند (به عنوان مثال، انتشار CO2 در 4.3 میکرومتر یا تابش UV از رادیکال‌های OH)، نه فقط به روشنایی بصری.

• سرعت در مقابل قابلیت اطمینان: واحدهای چند طیفی پیشرفته (IR3) از الگوریتم‌هایی برای تشخیص آتش‌سوزی واقعی از منابع تشعشع جسم سیاه استفاده می‌کنند و هشدارهای کاذب را بدون قربانی کردن کمتر از 100 میلی‌ثانیه زمان پاسخ مورد نیاز برای مواد منفجره یا مهمات کاهش می‌دهند.

• ویژگی سوخت: انتخاب بین UV، IR و UV/IR به شدت به نوع سوخت بستگی دارد - آتش سوزی های غیر کربنی (هیدروژن/آمونیاک) به فناوری های حسگر متفاوتی نسبت به آتش سوزی های هیدروکربنی نیاز دارند.

• یکپارچگی سیستم: TCO مدرن با قابلیت‌های یکپارچگی نوری (خود تشخیصی) تعریف می‌شود، که مانع از به خطر افتادن آلودگی لنز در بین بازرسی‌های دستی می‌شود.

فیزیک تشخیص: حسگرها چگونه آتش را می بینند

برای درک نحوه عملکرد سیستم های ایمنی مدرن، ابتدا باید به فراتر از طیف مرئی نگاه کنیم. بینایی انسان برای تشخیص زودهنگام آتش قابل اعتماد نیست زیرا بر روشنایی و رنگ متکی است، که هر دو می توانند توسط دود پنهان شوند یا توسط منابع نوری غیر خطرناک تقلید شوند. مهندسی قابل اعتماد آشکارساز شعله به حسگرهایی نیاز دارد که نور مرئی را به طور کامل نادیده می گیرند و روی اثر انگشت الکترومغناطیسی خاص احتراق تمرکز می کنند.

طیف الکترومغناطیسی احتراق

هنگامی که سوخت می سوزد، تحت یک واکنش شیمیایی شدید قرار می گیرد که انرژی را در طول موج های خاص آزاد می کند. سنسورها روی این نوارهای باریک تنظیم شده اند تا نویز پس زمینه را فیلتر کنند.

• ناحیه UV (185-260 نانومتر): در طی مراحل اولیه اشتعال، واکنش شیمیایی فوتون‌هایی را در محدوده فرابنفش آزاد می‌کند. به طور خاص، این تابش از رادیکال هیدروکسیل (OH) می آید. این باند بسیار مهم است زیرا سولار کور است. لایه ازن زمین تابش خورشید را در این محدوده خاص جذب می کند، به این معنی که نور خورشید به طور طبیعی این طول موج ها را در سطح زمین ندارد. بنابراین، سنسوری که انرژی را در اینجا تشخیص می دهد، می تواند به طور منطقی مطمئن باشد که به خورشید نگاه نمی کند.

• منطقه IR (4.3-4.4 میکرومتر): آتش های هیدروکربنی دی اکسید کربن داغ (CO2) را آزاد می کنند. همانطور که این مولکول ها ارتعاش می کنند، یک موج عظیم انرژی به طور خاص در طول موج 4.3 میکرون منتشر می کنند. این به عنوان سنبله رزونانس شناخته می شود. در حالی که موتورهای داغ یا لامپ‌های هالوژن انرژی مادون قرمز ساطع می‌کنند، معمولاً طیف گسترده‌ای را ساطع می‌کنند. نشانه آتش به دلیل این شدت متمرکز در 4.3μm منحصر به فرد است.

مکانیک سخت افزار سنسور

سخت افزار مورد استفاده برای گرفتن این سیگنال ها از لوله های خلاء گرفته تا کریستال های حالت جامد متغیر است که هر کدام ویژگی های عملکرد متفاوتی را ارائه می دهند.

UVTron (لوله های Geiger-Mueller): برای تشخیص اشعه ماوراء بنفش، سازندگان اغلب از دستگاهی شبیه به شمارنده گایگر استفاده می کنند. هنگامی که یک فوتون UV با انرژی بالا به کاتد داخل لوله برخورد می کند، یک الکترون را شل می کند. این باعث ایجاد بهمن الکترونی در محفظه پر از گاز می شود و یک پالس الکتریکی لحظه ای ایجاد می کند. این مکانیسم فوق‌العاده سریع است و زمان پاسخگویی را در محدوده میلی‌ثانیه امکان‌پذیر می‌کند.

سنسورهای مادون قرمز پیروالکتریک: در تشخیص مادون قرمز از مواد پیروالکتریک مانند لیتیوم تانتالات استفاده می شود که هنگام قرار گرفتن در معرض تغییرات حرارتی ولتاژ تولید می کنند. مهمتر از همه، این حسگرها برای واکنش به مدولاسیون - یا سوسو زدن - شعله طراحی شده اند. یک منبع گرمای ساکن، مانند درب اجاق داغ، یک سیگنال ثابت تولید می کند. آتش، اما، هرج و مرج است. معمولا بین 1 تا 10 هرتز سوسو می زند. الکترونیک حسگر این سیگنال سوسوزن را برای تأیید وجود آتش‌سوزی کنترل‌نشده در اولویت قرار می‌دهد.

ارزیابی فناوری‌های آشکارساز: UV، IR و چند طیفی

انتخاب دستگاه صحیح مستلزم تطبیق فناوری حسگر با خطر خاص سوخت و شرایط محیطی است. هیچ فناوری واحدی در همه حالات برتر نیست. هر کدام دارای مزایای مشخص و نقاط کور هستند.

فناوری	هدف اولیه	سرعت پاسخ	آسیب پذیری اصلی
اشعه ماوراء بنفش (UV)	هیدروژن، آمونیاک، فلزات، هیدروکربن ها	بسیار سریع (<15ms)	غبار روغن، انسداد دود، قوس های جوشکاری
مادون قرمز (IR)	هیدروکربن ها (بنزین، گازوئیل، متان)	سریع (1-3 ثانیه)	سطوح مدوله شده داغ، تابش جسم سیاه
هیبرید UV/IR	هیدروکربن ها، برخی از سوخت های تخصصی	متوسط ​​(<500ms)	در صورت مسدود شدن یک باند، حساسیت کاهش می یابد
چند طیف (IR3)	هیدروکربن های پرخطر (برد بلند)	قابل تنظیم (<1 ثانیه)	نمی تواند سوخت های غیر کربنی (هیدروژن) را تشخیص دهد

آشکارسازهای فرابنفش (UV).

آشکارسازهای UV دونده های دنیای تشخیص آتش هستند. از آنجا که آنها به تجمع گرما وابسته نیستند، می توانند تقریباً فورا واکنش نشان دهند. آنها انتخاب اصلی برای آتش سوزی های هیدروژنی و آتش سوزی های فلزی (مانند منیزیم) هستند که ممکن است انرژی مادون قرمز قابل توجهی یا دود قابل مشاهده منتشر نکنند.

با این حال، آنها به راحتی کور می شوند. از آنجایی که اشعه ماوراء بنفش به راحتی توسط ترکیبات آلی جذب می شود، لایه نازکی از غبار روغن روی لنز یا دود غلیظ موجود در هوا می تواند سیگنال را به طور کامل مسدود کند. علاوه بر این، آنها مستعد هشدارهای کاذب از منابعی هستند که UV ساطع می کنند، مانند عملیات جوشکاری قوس الکتریکی یا تجهیزات اشعه ایکس.

آشکارسازهای مادون قرمز (IR) و تک فرکانس

آشکارسازهای IR تک فرکانس برای محیط های کثیف کار می کنند. طول موج های مادون قرمز در بخارات دود و روغن بسیار بهتر از اشعه UV نفوذ می کنند. این آنها را برای فضاهای بسته مناسب می کند که در آن آتش ممکن است دود فوری ایجاد کند که حسگر UV را کور می کند.

محدودیت در تشخیص آتش از سایر اجسام داغ است. بدون فیلتر پیشرفته، ممکن است یک سنسور IR منفرد توسط یک بخاری تعدیل کننده یا ماشین آلات چرخشی فریب بخورد که یک امضای حرارتی لرزان ایجاد می کند. آنها به طور کلی به استفاده در فضای داخلی که در آن محیط کنترل می شود محدود می شود.

سیستم های هیبریدی UV/IR

مهندسان برای حل مشکلات هشدار کاذب فناوری های فردی، آنها را ترکیب کردند. یک آشکارساز UV/IR روی یک گیت منطقی AND کار می کند. زنگ هشدار تنها در صورتی به صدا در می آید که حسگر UV رادیکال هیدروکسیل را تشخیص دهد و سنسور مادون قرمز به طور همزمان اسپک CO2 را تشخیص دهد.

این به شدت هشدارهای مزاحم را کاهش می دهد زیرا تعداد بسیار کمی از منابع غیر آتش نشانی هر دو طیف را به طور همزمان منتشر می کنند. اشکال کاهش بالقوه در حساسیت کلی است. اگر دود غلیظ سیگنال UV را مسدود کند، سنسور مادون قرمز ممکن است آتش را ببیند، اما منطق AND از فعال شدن زنگ هشدار جلوگیری می کند. این پیکربندی برای کاربردهای صنعتی عمومی عالی است اما نیاز به قرار دادن دقیق دارد.

مادون قرمز چند طیفی (IR3)

آشکارساز Triple-IR (IR3) نشان دهنده استاندارد طلایی فعلی برای حفاظت از دارایی های با ارزش است. از سه سنسور مادون قرمز مجزا استفاده می کند. یک سنسور به طور خاص برای سنبله CO2 4.3 میکرومتر است. دو سنسور دیگر نوارهای مرجع را کمی بالاتر و پایین تر از آن طول موج برای اندازه گیری تابش پس زمینه نظارت می کنند.

با مقایسه نسبت انرژی بین باند هدف و باندهای مرجع، الگوریتم‌های آشکارساز می‌توانند آتش واقعی را از منابع تشعشع جسم سیاه مانند موتورهای داغ یا نور خورشید تشخیص دهند. این به واحدهای IR3 اجازه می دهد تا آتش سوزی بنزین به مساحت 1 فوت مربع را در فواصل بیش از 60 متر با ایمنی بالا در برابر هشدارهای اشتباه تشخیص دهند.

تأیید ویدیویی (استاندارد جدید): آخرین تکامل، IR3-HD، دوربین‌های با کیفیت بالا را مستقیماً در محفظه آشکارساز ادغام می‌کند. این امکان تأیید بصری را فراهم می کند، به اپراتورها یک خوراک زنده برای تأیید آتش قبل از انتشار عوامل سرکوب، و همچنین ضبط فیلم برای تجزیه و تحلیل پزشکی قانونی پس از رویداد ارائه می دهد.

مناطق ادغام بحرانی: اتصالات مشعل و ایمنی فرآیند

به کارگیری تشخیص شعله فراتر از نصب یک دستگاه بر روی دیوار است. ادغام در تجهیزات فرآیند و هندسه نصب برای اطمینان از پوشش حیاتی است.

کاربردهای دیگ بخار صنعتی

در تولید برق و گرمایش صنعتی، استفاده از فناوری تشخیص از نظارت گسترده به کنترل فرآیند متمرکز تغییر می کند. در اینجا، اسکنرهای شعله اغلب مستقیماً در ادغام می شوند اتصالات مشعل محفظه احتراق. در این زمینه، هدف دو دسته است: تشخیص از دست دادن شعله برای جلوگیری از تجمع سوخت نسوخته مواد منفجره، و نظارت بر شرایط شعله.

تمایز بین این مانیتورهای فرآیند داخلی و آشکارسازهای ایمنی خارجی بسیار مهم است. اسکنر داخل اتصالات مشعل، ایمنی عملیاتی را مدیریت می کند و از عملکرد صحیح دیگ اطمینان می دهد. آشکارساز شعله خارجی خود تأسیسات را نظارت می کند و نشت سوخت را که ممکن است در خارج از محفظه احتراق مشتعل شود، بررسی می کند.

معادله زمان پاسخ

هنگام محافظت در برابر خطرات با سرعت بالا مانند مهمات یا مواد شیمیایی فرار، سرعت آشکارساز تنها یک متغیر در معادله است. مهندسان ایمنی باید زمان کل سرکوب را محاسبه کنند:

زمان کل = تشخیص (~20-40 میلی ثانیه) + پردازش منطقی + رهاسازی سوپاپ + زمان انتقال عامل

برای سیستم های سیل با خطر بالا، استانداردهای NFPA 15 اغلب نیاز دارند که کل توالی در کمتر از 100 میلی ثانیه تکمیل شود. اگر آشکارساز 3 ثانیه طول بکشد تا آتش سوزی را تأیید کند، سیستم بدون توجه به سرعت جریان آب، مطابقت ندارد. این امر مستلزم استفاده از آشکارسازهای پرسرعت UV یا IR تخصصی است که مستقیماً به شیر برقی سرکوب کننده متصل می شوند و حلقه های هشدار عمومی کندتر را دور می زنند.

هندسه نصب

یک آشکارساز نمی تواند چیزی را که نمی بیند گزارش دهد. نصب نیاز به محاسبه مخروط دید دارد، که معمولاً یک میدان دید 90 تا 120 درجه است که از نمای سنسور گسترش می یابد. مهندسان باید این مخروط را با طرح تأسیسات نقشه برداری کنند تا مناطق سایه را شناسایی کنند - مناطقی که در پشت لوله کشی، کانال کشی یا ماشین آلات بزرگ هستند که آتش می تواند از دید مستقیم سنسور پنهان شود. آشکارسازهای همپوشانی اضافی اغلب برای از بین بردن این نقاط کور مورد نیاز هستند.

کاهش هشدارهای کاذب و منابع تداخل

هشدارهای کاذب پاشنه آشیل تشخیص شعله نوری هستند. هزینه هشدار مزاحم فراتر از وقفه در تولید است. این یک اثر گرگ گریه ایجاد می کند که در آن اپراتورها در نهایت شروع به نادیده گرفتن یا غیرفعال کردن سیستم های ایمنی می کنند.

منابع تداخل رایج (لیست سیاه)

برخی از عوامل محیطی برای فریب سنسورها بدنام هستند. یک طراحی سیستم قوی باید این منابع را در نظر بگیرد:

• نور مصنوعی: لامپ‌های هالوژن بدون محافظ، بخاری‌های کوارتز و کناره‌های لامپ‌های فلورسنت می‌توانند نویز طیفی منتشر کنند که حسگرهای قدیمی‌تر را گیج می‌کند.

• فرآیندهای صنعتی: جوشکاری قوس الکتریکی رایج‌ترین عاملی است که تابش شدید UV منتشر می‌کند که آتش هیدروکربنی را تقلید می‌کند. جرقه های سنگ زنی و تجهیزات تست غیر مخرب (اشعه ایکس) نیز می توانند حسگرهای UV را فعال کنند.

• محرک های محیطی: نور خورشید که از آب موج دار یا سطوح فلزی صیقلی منعکس می شود، می تواند سیگنال مدوله شده ای ایجاد کند که سوسو زدن شعله را تقلید می کند. رعد و برق همچنین می تواند هشدارهای فوری UV را ایجاد کند.

فیلتر الگوریتمی

آشکارسازهای مدرن از پردازش سیگنال دیجیتال (DSP) برای کاهش این مشکلات استفاده می کنند. سنسور فقط به دنبال وجود تشعشع نیست. رفتار زمانی سیگنال را تجزیه و تحلیل می کند. شعله های انتشار واقعی به طور معمول در محدوده فرکانس 1 تا 10 هرتز سوسو می زنند. الگوریتم های DSP این فرکانس را تحلیل می کنند. اگر تشعشع ثابت باشد (مانند بخاری) یا با فرکانس کامل 60 هرتز مدوله شود (مانند روشنایی برق شهری)، آشکارساز آن را به عنوان منبع غیر آتش طبقه بندی می کند و زنگ هشدار را سرکوب می کند.

واقعیت های مالکیت: آزمایش، نگهداری و انطباق

هزینه کل مالکیت (TCO) برای یک سیستم تشخیص شعله به شدت تحت تأثیر الزامات نگهداری آن است. یک حسگر نادیده گرفته شده یک بدهی است، نه یک دارایی.

یکپارچگی نوری (oi®) و خود تشخیصی

در محیط های صنعتی کثیف، لنزها به ناچار گرد و غبار، روغن و کثیفی را جمع می کنند. یک لنز آلوده عملاً کور است. برای رفع این مشکل، سازندگان ممتاز از یکپارچگی نوری یا فناوری‌های مشابه خود تشخیصی استفاده می‌کنند. این سیستم ها از یک منبع نور داخلی برای فلش سیگنال از طریق پنجره به یک حسگر داخلی اختصاصی چند بار در دقیقه استفاده می کنند.

اگر پنجره کثیف باشد، سنسور داخلی افت سیگنال را تشخیص داده و هشدار خطای تعمیر و نگهداری را ایجاد می کند. این ویژگی هزینه های نیروی کار را به شدت کاهش می دهد. به جای فرستادن تکنسین ها برای بالا رفتن از نردبان و آزمایش دستی هر دستگاه به صورت ماهانه، تیم های تعمیر و نگهداری فقط باید به واحدهایی خدمات دهند که لنز کثیف را گزارش می دهند.

پروتکل های تست

انطباق با مقررات نیاز به اعتبار سنجی دوره ای دارد. دو نوع مجزا از آزمون ها وجود دارد:

1. تست مغناطیسی: مدار داخلی را فعال می کند تا بررسی کند که آیا رله ها و خروجی ها کار می کنند یا خیر. بررسی نمی کند که آیا سنسور می تواند ببیند یا خیر.

2. تست عملکردی: این از یک لامپ تست تخصصی UV/IR استفاده می کند که سوسو زدن و طیف آتش واقعی را شبیه سازی می کند. این تنها راه برای اثبات دست نخورده بودن کل زنجیره منطقی آشکارساز به نازل است.

چارچوب های نظارتی

رعایت استانداردها قابلیت اطمینان را تضمین می کند. NFPA 72 الزامات ملی اعلام حریق و کد سیگنالینگ را برای نصب و آزمایش تشریح می کند. قابلیت اطمینان سخت‌افزار اغلب با رتبه‌بندی اندازه‌گیری می‌شود SIL 2/SIL 3 (سطح یکپارچگی ایمنی) تحت استاندارد IEC 61508 که احتمال خرابی در صورت تقاضا را کمیت می‌کند. در نهایت، تجهیزات در اتمسفرهای فرار باید الزامات ATEX/IECEx را برای محفظه های ضد انفجار برآورده کنند تا اطمینان حاصل شود که آشکارساز به منبع اشتعال تبدیل نمی شود.

نتیجه گیری

تکامل فناوری تشخیص شعله، صنعت را از حسگر حرارتی ساده به آنالیز نوری پیچیده و چند طیفی منتقل کرده است که قادر است آتش کشنده را از قوس جوشکاری در میلی ثانیه تشخیص دهد. با این حال، هیچ آشکارساز یکسانی وجود ندارد. چارچوب تصمیم‌گیری باید خطر سوخت خاص – انتخاب UV برای هیدروژن یا IR3 برای هیدروکربن‌های فضای باز – و سر و صدای محیطی تأسیسات را در اولویت قرار دهد.

هنگام انتخاب یک سیستم، فراتر از قیمت خرید اولیه نگاه کنید. آشکارسازهایی با رد هشدار نادرست تایید شده و قابلیت های خود تشخیصی را اولویت بندی کنید. این ویژگی ها تضمین می کند که وقتی زنگ در نهایت به صدا در می آید، اپراتورها متوجه می شوند که واقعی است و سیستم آماده عمل است. در مناطق بحرانی ایمنی صنعتی، اطمینان با ارزش ترین دارایی است.

سوالات متداول

س: تفاوت بین آشکارساز شعله و آشکارساز حرارت چیست؟

پاسخ: تفاوت اصلی سرعت و مکانیسم است. آشکارساز شعله یک دستگاه نوری است که تابش الکترومغناطیسی (UV یا IR) را می بیند که با سرعت نور حرکت می کند. فوراً به وجود آتش واکنش نشان می دهد. ردیاب حرارتی یک دستگاه حرارتی است که باید گرما را از هوای اطراف جذب فیزیکی کند. این تاخیر حرارتی ایجاد می کند، به این معنی که آتش باید به اندازه کافی بسوزد تا دمای محیط را قبل از به صدا درآوردن زنگ خطر افزایش دهد.

س: آیا آشکارسازهای شعله می توانند آتش سوزی هیدروژن را تشخیص دهند؟

پاسخ: بله، اما باید از فناوری صحیح استفاده کنید. شعله های هیدروژن با رنگ آبی کم رنگ می سوزد که با چشم غیر مسلح و اکثر دوربین های استاندارد قابل مشاهده نیست. آنها همچنین انرژی مادون قرمز بسیار کمی ساطع می کنند. بنابراین، آشکارسازهای فرابنفش (UV) یا آشکارسازهای IR تخصصی چندطیفی که به طور خاص برای انتشار بخار آب هیدروژن تنظیم شده‌اند، برای شناسایی مؤثر مورد نیاز هستند.

س: چه چیزی باعث هشدارهای کاذب در آشکارسازهای شعله UV می شود؟

پاسخ: آشکارسازهای UV به تشعشعات پرانرژی بسیار حساس هستند. رایج ترین منابع هشدارهای کاذب جوشکاری قوس الکتریکی، برخورد صاعقه و آزمایش های غیر مخرب (اشعه ایکس) است. علاوه بر این، لامپ های هالوژن یا بخار جیوه بدون محافظ می توانند آنها را تحریک کنند. واحدهای مدرن اغلب از الگوریتم‌های تاخیر زمانی یا طرح‌های ترکیبی UV/IR برای فیلتر کردن این منابع مختصر یا غیر آتش استفاده می‌کنند.

س: آشکارسازهای شعله هر چند وقت یکبار باید کالیبره شوند؟

پاسخ: اکثر آشکارسازهای شعله نوری مدرن در کارخانه مهر و موم شده اند و به کالیبراسیون میدانی به معنای سنتی نیاز ندارند. در عوض، آنها نیاز به آزمایش عملکرد دوره ای با استفاده از یک لامپ شبیه ساز دارند تا اطمینان حاصل شود که هنوز می توانند آتش را تشخیص دهند و به طور منظم لنز را تمیز کنند. این برنامه معمولاً به صورت نیمه سالانه است یا توسط گزارش های خطای یکپارچگی نوری تأسیسات تعیین می شود که تمیزی لنز را دنبال می کند.

س: آیا در صورت داشتن سیستم آبپاش به آشکارساز شعله نیاز دارم؟

پاسخ: بله، به ویژه برای دارایی های با ارزش یا دارای ریسک بالا. اسپرینکلرها سیستم های واکنشی هستند که تنها پس از ایجاد گرمای قابل توجه فعال می شوند و در این زمان آسیب تجهیزات ممکن است شدید باشد. آشکارسازهای شعله فعال هستند. آنها می توانند آلارم ها را ایجاد کنند، منابع سوخت را قطع کنند، یا سیستم های سیلاب را چند ثانیه پس از احتراق فعال کنند و به طور بالقوه از بزرگ شدن آتش به اندازه کافی برای فعال کردن آبپاش های حرارتی استاندارد جلوگیری کنند.